Remarkable Paintings

Begoniavelden in Drongen (Tronchiennes) – Elvire Coisne (1873 – 1956)

Olieverf op doek, 50 x 64 cm Rechts onderaan gesigneerd: E. Coisne. Elvire Coisne werd geboren in de gantoise high society en stelde haar schilderijen in de jaren 1890 tentoon in de driejaarlijkse salons en in de Kunstkring van Gent. Haar huwelijk in 1899 met een zeepfabrikant zorgde ervoor dat ze zich terugtrok uit het artistieke leven. Het echtpaar kreeg vier kinderen. Elvire Coisne, echtgenote van Bondue, schilderde onderwerpen die traditioneel aan vrouwelijke schilders werden toegewezen: landschappen, familieportretten en vooral bloemenschilderijen. Schilderijen die ze niet verkocht en die dus in de familie bleven. Dit zeldzame schilderij getuigt dan ook van de esthetiek van de kunstenaar. Het stelt een veld met begonia's voor in Drongen (Tronchiennes), in de welvarende buitenwijken van Gent. De invloed van haar leermeester Émile Claus (1849-1924) is duidelijk zichtbaar, zowel in het onderwerp als in de impressionistische toets, de aandacht voor het licht en het roze kleurenpalet. Via Émile Claus raakte Elvire Coisne bevriend met de schilderes Jenny Montigny.

Leeuwenkop – Eugène Verboeckhoven

Hoewel Eugène Verboeckhoven vooral bekend staat om zijn schapen en koeien, was hij ook gepassioneerd door katachtigen. Vanaf 1824 tekende hij in Londen de leeuwen van de koninklijke menagerie. Het jaar daarop publiceerde hij een album met lithografieën van de dieren van de dompteur Martin de Gand. De schilder zou zelfs op uitnodiging van de dompteur in de kooi van de katachtigen zijn gaan tekenen. Met de Belgische onafhankelijkheid werd de leeuw een nationaal symbool. Verboeckhoven tekende toen De Belgische leeuw die zijn ketenen verbreekt (MRBAB). In de jaren 1850 schilderde hij ook verschillende keren leeuwen die paarden of andere katachtigen aanvallen in oriëntalistische taferelen. Dit imposante portret van een leeuw met een rustige kracht en een verzorgde weergave is typerend voor de dierenportretten van Verboeckhoven en ondanks het ontbreken van een signatuur bestaat er geen twijfel over dat het aan de kunstenaar kan worden toegeschreven. Het is trouwens zonder voorbehoud opgenomen in de fototheek van het IRPA (M106074), in de monografie over de kunstenaar (Berko, p. 26) en in de catalogus Du Coq à l'âne, la peinture animalière en Belgique au XIXe siècle (p. 35). Bovendien is het onder dezelfde naam afkomstig uit de kunstcollecties van de dierentuin van Antwerpen.

Bloementuin in Namen, 1914 – Marie Molitor (1868 – 1938)

Landschaps- en bloemenschilderes Marie Molitor werd geboren in Aarlen en bracht haar jeugd door in Luik. Daar volgde ze haar opleiding bij de graveur François Maréchal en maakte ze deel uit van de groep V, waarmee ze vanaf 1890 exposeerde. Later vestigde ze zich in Brussel. In 1914, toen ze dit schilderij maakte, vertellen tentoonstellingscatalogi ons dat ze in Namen woonde, aan de Avenue de Salzinnes (nu Avenue Reine Elisabeth). Het is dus haar tuin die ze schildert, kijkend naar de Samber. De koepel van de Saint-Aubain-kathedraal en de toren van de voormalige collegiale kerk zijn te zien tussen de planten. Geschilderd in een luministische esthetiek, roept dit schilderij de kunst op van Juliette Wytsman (1866-1925), van wie Molitor een leerling was. Marie Molitor nam met haar schilderijen deel aan talrijke salons en tentoonstellingen, maar onder andere ook aan de Libre Esthétique in 1903 en 1914, met sieraden en boekbanden in de Art Nouveau-stijl.

De schaapherderin en haar kudde

Vogelspiegel in Martigues

Martigues, Zicht op de Sint-Magdalena Kerk – Paul Leduc (1876 – 1943)

Olieverf op doek, 60 x 80 cm Gesigneerd en gedateerd: Paul Leduc 1919 Paul Leduc, afkomstig uit La Louvière, studeerde aan de academies van Bergen en Antwerpen. In het begin schilderde hij de industriële landschappen van zijn geboortestreek en de kanalen van oude Vlaamse steden, net als zijn leraar Albert Bartsoen (1866 - 1922). Op zoek naar het perfecte licht maakte hij na de Eerste Wereldoorlog talrijke reizen naar Zuid-Frankrijk en Italië. Deze verblijven verrijkten zijn palet en maakten het helderder. Dit schilderij, gemaakt in 1919, getuigt van de luministische kunst die de kunstenaar tussen de twee wereldoorlogen zo succesvol maakte. Het is een uitzicht op Martigues, aan de Provençaalse kust, en meer bepaald op de wijk Île. Het uitzicht, genomen vanaf de kade Brescon, op de plaats die bekendstaat als Miroir des oiseaux en die Leduc meerdere malen inspireerde, is gericht op de barokke kerk van La Madeleine. Als liefhebber van riviergezichten wijdt Leduc de onderste helft van zijn compositie aan het kanaal Saint Sébastien. Rechts valt het terugkerende motief van zijn gezichten op Martigues op, de voor deze plaats typische boten met hun latijnzeilen.