Arthur LAUBLIN (Mons, 1900 – Blaregnies, 1987) Ascension Lunaire

Arthur Laublin, een Belgische kunstenaar die rijp was voor herontdekking, schilder van allegorische taferelen en portretten, tekenaar en decorateur, begon zijn studie in 1919 aan de Academie van Bergen bij Émile Motte, Alfred Duriau en Louis Greuze. Hij voltooide zijn opleiding aan de Academie van Brussel bij Jean Delville, Constant Montald en Anto-Carte, drie belangrijke symbolistische schilders die een grote invloed op hem uitoefenden. Van 1925 tot 1961 doceerde hij grafische kunsten aan de Academie van Bergen en was hij lid van de groep Bon Vouloir. Vanaf 1914 ontwikkelde de groep uit Bergen zich tot een jonge kring, open voor alle vernieuwende stromingen en artistieke technieken. Hoewel hij geen lid was, beïnvloedde een tweede artistieke stroming Laublins carrière: de Nervia-groep, een zeer invloedrijke Waalse picturale beweging in de jaren 30, waarvan de naam verwijst naar de Nerviërs, een oude Gallische stam die zich tegen Caesar verzette. Begiftigd met evidente technische vaardigheid, verwierpen deze Waalse kunstenaars de avant-garde koste wat kost en pleitten in plaats daarvan voor een harmonieuze en idealistische kunst, die een figuratie tussen droom en werkelijkheid propageerde. De jonge Laublin schaart zich met dit idealistische schilderij achter de Nerviaanse traditie, zoals geïllustreerd door onze maanvrouw. Gehuld in een Botticelli-achtige bloemensluier met Magritte-achtige vogelblauwen, fascineert deze moderne Selène, met haar surrealistische modellering, door de vreemdheid van haar veelzijdige symboliek. Naast iconografie schuilt de kracht van het beeld in de aanwezigheid ervan. Laublin demonstreert dit door zijn chromatische palet virtuoos te moduleren van levendig blauw naar roze, in subtiele nuances van een zacht, dampig en wolkig wit. Met haar lange, golvende blonde haar en gesloten ogen verheft deze jonge schoonheid ons naar een dromerig hiernamaals.