Élisabeth SONREL (1874, Tours – 1953, Sceaux) Le Sommeil de la Vierge

Elisabeth Sonrel, geboren in de provinciale burgerij, kreeg haar eerste opleiding in Tours bij haar vader, Nicolas-Stéphane, en later in Parijs aan de Académie Julian onder Jules Lefèbvre, die haar voorliefde voor symbolistische vrouwenportretten beïnvloedde. Als bewonderaar van de Renaissance, en met name van Botticelli, exposeerde ze vanaf 1893 op de Salon, waar ze werken toonde die de geest van de Florentijnse meester volledig getrouw waren. Deze werken combineerden symbolistische, mystieke en allegorische elementen in een zacht, licht palet, met Mariabeelden en engelen afgebeeld in een vrij langgerekte stijl, in landschappen met bomen met langgerekte stammen en vereenvoudigd gebladerte. Ze behoorde echter niet tot de symbolistische beweging zelf en lijkt geen connectie te hebben gehad met kunstenaars zoals Alphonse Osbert of Maurice Denis. De invloed van de Engelse prerafaëlieten is eveneens duidelijk merkbaar. Helemaal aan het einde van de jaren 1890 evolueerde haar stijl naar art nouveau, met werken die soms aan Mucha deden denken, met sterk contrasterende kleuren.
Onze aquarel is ofwel het werk dat op de Salon werd tentoongesteld, ofwel een voorbereidende versie. Saloncritici noemden het destijds zelfs een "grote aquarel". Hoewel onze tekening een respectabel formaat heeft, komt hij dan wel echt overeen met deze subjectieve beschrijving? t. Het schilderij "De slapende maagd" werd bekroond met de Henri Lehmann-prijs, een driejaarlijkse prijs van 3000 frank die door de Académie des Beaux-Arts wordt uitgereikt ter stimulering van de klassieke studies van een schilder jonger dan 25 jaar. De tekening werd door president Félix Faure voor persoonlijk gebruik aangekocht en, als teken van het succes ervan, werd hij destijds veelvuldig gereproduceerd. De Russische tsarina Alexandra Fjodorovna bezat ook een reproductie van onze aquarel, die in haar Mauve Kamer in het Tsarskoje Selo-paleis hing en die tijdens de Tweede Wereldoorlog verdween.